یکی بودم از هزاران

مردان و زنان

فقط یک نفر بود که عظمتی داشت

او رهبری و مدیریت گروهمون رو بر عهده گرفته بود

توی جنگل مشغول شکار بودم

که نزدیک برکه کنار آبشارک خروشان گلی دیدم مشغول آب تنی

به کنارش رفتم

یکباره متوجه من شد

به چشمانم زل زده بود

بهش نزدیک شدم

آروم آروم

(و اما صدای خش خش برگ های خشک شده پشت سرم رو نمیشنیدم)

او محو تماشای من بود و قلبش سرشار از هیجان و منتظر حرکت بعدی من

گلبرگ هایش لمس کردم

به محض تماس دستان پر شکوهم به گلبرگ هایش مست دستانم شد

ناگهان هر دو به یکباره برگشتیم

تمام ایل و تبارم به علاوه ی آقای رییس و حتی و پدر و مادرم پشت سرم بودن و من اصلا متوجه وجود اونها نشده بودم

رییس یک جمله گفت:

"او باید بمیرد!"

مادرم ضجه میزد و میگریست

من با دیدن گریه ی مادر اشکانم جاری شد

خشکم زده بود

مادرم خواهش میکرد و میگفت

اون هنوز یک بچه ست

منو گرفتن دست و پایم رو بستند منو به غاری بردن که دوستانم هم اونجا بودن

همه به جرم بوییدن گل!!؟

درب غار رو با سنگی بزرگ بستند

بعد از چند روز پیش ما آمدند و گفتند

شما گناه کارید

شما گل بوییده ایید

معذرت بخواهید و به پای ما بیافتید و تقاضای عفو کنید

خیلی از دوستام این کارو کردن و به آغوش مادران و پدرانشان برگشتند

من اما گناهی نکرده بودم

من گل بوییده ام

من تنها گلی بوییده ام

گل بوییده ام

از آنها عفو نخواستم و گفتم اگر آزاد شوم شاید باز هم گلی ببویم

به محض گفتن این جمله دهانم را گشودند و مایعی سبز رنگ لزج به دهانم ریختند

درب غار را بستند و رفتند

شب هنگام عنکبوت های بزرگی به روی بدنم جهیدند

مایع لزجی که خورده بودم چیزی بود باب میل عنکبوت ها

نمیدانستم آخر چرا باید اینقدر زجر بکشم

فردای آنروز درب غار باز شد

مردان گروه وارد غار شدند

از اونها پرسیدن

"من مرده ام؟"

رییس گفت:

"آری پسر بچه مرده و اینک یک مرد روبروی من ایستاده"

گفتند

آزادید

وقتی بیرون آمدن همه به چشم دیگری به من مینگریستند

به چشم عنصری کمیاب

چون طلایی نایاب

مادرم که روزی نگران زندگی من بود

دیگر گویی مرا نمیشناخت

من دیگر شاهزاده ای بزرگ شده بودم