اما یک اصل مهم هست

توی مارکتینگ

به نام

احتكار

و نتیجه ی نهایی احتکار اینست که كمبود به وجود میاید چرا که زمان تک متغیره و مکان سه متغیره است و درست است که در ابتدا مکان با حالتی انفجاری از زمان جلو میافتد اما با میل به بزرگ شدن دیگر زمانی که از یک سورس تولید گردد کفاف افزایش حجم جهان را نمی دهد

حالا شاید این پرسش پیش بیاد که افزایش حجم جهان چه لزومی دارد

برای درک این مطلب باید به یک باور قدیمی خطی از انکار بکیش و درک کنیم که آن وجود ندارد.

و مطلبی که در واقع توهمی انسانی بیش نیست همانا قدیمی تعریف زمان به عنوان یک معیار نسبی است یعنی باید درک کرد که گذشته و آینده تنها باور اراده هست برای آنکه بتواند به کمک این باور تغییر بوجود بیاورد و معیار و قوانین جهان را بسازد اما در حقیقت گذشته آینده و حال همگی یک حالتند در دل جهان.

خب اگر اینگونه باشد هرگونه خلق در جهان (منظور از خلق هر کار جدید غیر منتظره است) هرگونه خلق در جهان جایی برای خود میخواهد پس در اینجاست که ما به افزایش حجم وجود نیاز داریم

حال برگردیم سر مطلب اصلی که رسیدم به آنجا که به دلیل احتکار و سیستم احتکاری در وجود یک تک اراده ی اصلی به جایی رسیده بودیم که یک سورس از اراده کفاف افزایش حجم را نمیداد و در نتیجه باید اتفاقی میافتاد

يكي از راه‌هاي مقابله اين است كه اجازه انحصار به كسي داده نشود. يعني وجود رقابت بين بخش‌هایي از سورس های اراده مختلف که این امر میتوانست راهی برای فرار از دام احتكار باشد. جايي كه كمبود به وجود بيايد میتوان با افزایش سورس در زمانی یکسان با تولید بیشتر رفع احتكار صورت داد.

پس اراده شروع کرد به تقسیم از خود و ایجاد رقیب از برای خود هر یک اراده سورسی است که درواحد زمان و با خلق خود میتواند بر سرعت افزایش حجم هستی بیفزاید و امکان بوجود آمدن هرچه بیشتر را فراهم سازد.

و این شد که جهان هزلولی وار ما که دیگر متغییر زمانش کفاف سه متغیر دیگرش را نمیداد حال با ایجاد سورس های جدید در دل خود خودش را با توانی بیش از پیش گسترش داد.